Δεν ήξεραν ακριβώς τι έψαχναν.
Μου είπαν μόνο ότι ήθελαν κάτι “με φως”.
Ένα σπίτι που να τους ηρεμεί όταν μπαίνουν, που να μη χρειάζεται πολλά λόγια για να νιώθεις καλά μέσα του.
Τους πήγα σε αρκετά διαμερίσματα, με μεγάλα μπαλκόνια, όμορφες κουζίνες, ωραίες φωτογραφίες. Κανένα δεν τους “έδεσε”. Ώσπου μπήκαμε σ’ ένα τρίτο όροφο στην Άνω Πόλη.
Το σπίτι δεν ήταν το πιο εντυπωσιακό. Είχε παλιά δάπεδα, τοίχους που ήθελαν βάψιμο και μια μυρωδιά σκόνης που έδειχνε πως ήταν κλειστό καιρό.
Κι όμως… εκεί σταμάτησαν.
Στο σαλόνι υπήρχε ένα παράθυρο που έβλεπε προς τη θάλασσα. Το φως έμπαινε πλάγια και ζωγράφιζε σκιές πάνω στο πάτωμα.
Κοίταξαν ο ένας τον άλλο κι εκεί κατάλαβα πως δεν θα βλέπαμε άλλο σπίτι εκείνη τη μέρα.
“Αυτό είναι,” μου είπαν.
Όχι γιατί ήταν τέλειο, αλλά γιατί ήταν δικό τους.
Γιατί το φως που έψαχναν δεν ήταν στις λάμπες, αλλά στην αίσθηση.
Και κάπως έτσι θυμήθηκα ξανά γιατί αγαπώ αυτή τη δουλειά: γιατί δεν πουλάω τετραγωνικά.
Βοηθάω ανθρώπους να βρουν το μέρος όπου θα ζήσουν τις επόμενες στιγμές της ζωής τους.
Κάθε σπίτι έχει ατέλειες.Αλλά όταν είναι το σωστό, οι ατέλειες γίνονται μέρος της ιστορίας σου. Αν ψάχνεις κι εσύ το φως σου σε ένα σπίτι, σε μια νέα αρχή, ας το βρούμε μαζί.